วันที่เริ่มยืนขึ้นอีกครั้ง
หลังจากวันที่ทุกอย่างพังทลาย
วันที่เรารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
เรานั่งอยู่กับความว่างเปล่า
ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า…อยากเริ่มไหม
แต่ “เวลา” ไม่เคยหยุดเดิน
มันค่อย ๆ พาเราผ่านคืนมืดที่หนาวเหน็บ
จนเริ่มมองเห็นแสงอ่อน ๆ ของวันใหม่
“การเยียวยา” ไม่ใช่การลืม
แต่มันคือการหายใจต่อ
แม้ยังรู้สึกปวดอยู่ก็ตาม
วันหนึ่ง…เราจะมองย้อนกลับมา
แล้วรู้ว่า ความเจ็บปวดวันนั้น
คือจุดเริ่มต้นของการเติบโต
เพราะไม่มีใครล้มแล้วไม่เจ็บ
แต่มีคนที่ “ลุกขึ้น” ทั้งที่ยังเจ็บอยู่
และเดินต่อไปด้วยหัวใจที่อ่อนโยนกว่าเดิม 🌤️
0 ความคิดเห็น
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น