เรื่องราวทั้งหมด
ระยะทาง
ถนนโบราณฝอยฝุ่นลอยคว้างกลางแดดหนาวฉันเดินทางฝ่าความเพพังของกาละเมื่อบางคำนึงลงส้นน้ำหนักย่ำเท้าทางไกลยิ่งหลงลืมลมหายใจทิ้งซากปรักพัง สดับเสียงกลองมโหระทึกกระหน่ำหลังหมอกฝุ่นพร่ามัวเบื้องหน้าก้...
แตกกระจาย
ให้หมึกหนังสือกวีนิพนธ์หยดปนเปื้อนฉันผู้กลั่นตัวเป็นมุกน้ำค้างค้างบนใบสร้อยอินทนิลที่ชูยอดรอการสะบัดของแส้พายุเพื่อการฟาดโบยอันหนักหน่วงจะพัดฉันลอยคว้างก่อนแตกกระจายเป็นละอองฟุ้งโปรยพรมข้าวเปลือกบน...
รำพึง ลำพัง
เพียงความโดดเดี่ยวกอดเกี่ยวถ้อยคำบางเบาที่แสนจะเปราะบางทางความรู้สึก และไร้ซึ่งความหมายวันคืนล่วงผ่านกวลเวลานำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิต ไม่อาจคาดเดาในทุกสรรพสิ่งเราเปราะบางเกินกว่าถ้อยคำที่โอบกอด
ส่ำเสียงของกาละ
เบาบาง หมอกความฝันอัญมณีวาวแสงใต้ทุ่งทะเลเกินเอื้อนเอ่ยเหตุผล นามแห่งจิตเหนือสำนึกสดับยินสิ่งใดเล่า นอกจากความเงียบในวิหาร นั่น - ส่ำเสียงของกาละความเจ็บปวดที่ต้องอาศัยยาบรรเทาเรื่องราวขาดวิ่น...
ปลอบ
ตอนนี้เหมือนฉันกำลังเติบโตขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างไวไปหมด มันเหนื่อยมาก … บางวันฉันอยากวิ่งออกจากตรงนี้แล้วกลับบ้านให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ความเป็นจริง ฉันนั่งร้องไห้ขี้มูกไหลอยู่บนเตียงใ...
Substance
ระบายควันล่องลอย ปะปนอากาศหลุบตา, ล่องไหลในธารภวังค์จาริกลึกไปในดินแดนวิเวกมิทิ้งสิ่งใดไว้ กระทั่งรอยเท้าย่ำย่าง น้ำค้างละลายผลึกน้ำตาผิวปากด้วยท่วงทำนองโบราณของเหล่าพ่อค้าเร่อัดควันคราวสุดท้า...