แตกกระจาย
ให้หมึกหนังสือกวีนิพนธ์
หยดปนเปื้อนฉันผู้กลั่นตัวเป็นมุกน้ำค้าง
ค้างบนใบสร้อยอินทนิล
ที่ชูยอดรอการสะบัดของแส้พายุ
เพื่อการฟาดโบยอันหนักหน่วงจะพัดฉันลอยคว้าง
ก่อนแตกกระจายเป็นละอองฟุ้ง
โปรยพรมข้าวเปลือกบนลาน
ให้แต่ละหน้ากระดาษบรรจุพจน์เลอะเลือน
จนกระทั่งปีกความเงียบสลัดอักษรตัวสุดท้ายทิ้ง
เว้นแต่ใครสักคนล้มลงในอ้อมกอดของถ้อยคำที่ฉลุด้วยลำนำแห่งชีวิต.
- 29.10.2026, เชียงใหม่
0 ความคิดเห็น
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น