เรื่อง ชีวิตที่แล่นไปตามจังหวะ2 โดย การเดินทางของเด็กชายหุ่นยนต์

ชีวิตที่แล่นไปตามจังหวะ2

ชีวิตที่แล่นไปตามจังหวะ2
  • การค้นหาตัวเอง
  • ความรักและความผูกพัน
  • ความเหนื่อยล้า
20

เคยมีคนบอกผมไว้ว่า ชีวิตคนเราต้องมีเป้าหมาย เราต้องทำให้ตัวเองเห็นภาพชัดว่า อีก 3 ปี หรืออีก 5 ปีข้างหน้า เราต้องมีอะไรบ้าง เราต้องเป็นคนแบบไหนบ้าง เอาจริง ๆ นะ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน.. ไม่รู้ว่า.. ตัวเราเองต้องเป็นคนแบบไหน ต้องเป็นคนยังไง ในวันนั้น ผมจะยังเป็นผมอยู่ทุกวันนี้ไหม ผมยังชอบทำอะไรแบบที่ทำตอนนี้อยู่ไหม ผมบอกอะไรไม่ได้เลย "แต่ผมชอบตัวเองในเวอร์ชันปัจจุบันนะ" สิ่งเดียวที่ผมมั่นใจในตอนนี้ ก็คือ "ปัจจุบัน" พอเทียบกับ อนาคต แล้ว ปัจจุบันดูสนุกขึ้นมาเลย การวางแผนชีวิตไม่ใช่เรื่องที่ผิด และการไม่วางแผนชีวิตก็ไม่ผิดเช่นกัน ผมมองว่าสิ่งสำคัญสำหรับผม ไม่ใช่ภาพอนาคตที่ชัดเจน "แต่มันคือชีวิตปัจจุบัน" ผมยังได้ใช้มันในแบบที่ตัวเองชอบอยู่หรือเปล่า? ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เราเป็นเราไหม? นั่นคือโจทย์สำหรับผม สิ่งนี้ผมเรียกมันว่า "วิถี" มันคือความคิด ความเชื่อ หรือมุมมองต่อการใช้ชีวิต ใน "วิถี" ผมมองว่าทุกสิ่งอย่างมันไม่แน่นอน มันก็เหมือนกับคำสอนของหลาย ๆ ศาสนา แต่กว่าจะเข้าใจคำว่า "ไม่แน่นอน" สำหรับผมต้องใช้เวลาและความสูญเสียมาแลก แต่เพราะคำ ๆ นี้ มันกลับทำให้ชีวิตผมง่ายขึ้นเยอะ พอรู้ว่าทุกสิ่งไม่แน่นอน มันทำให้ผมให้ความสำคัญกับปัจจุบันมากกว่าอนาคต จากแผนที่เคยวางไว้ 3 ปี 5 ปี พอรู้ว่ามันไม่แน่นอน มันก็กลายเป็นแผนที่พร้อมปรับเปลี่ยนตลอดเวลาอยู่เสมอ จนพักหลัง ๆ มันเปลี่ยนจนผมไม่มีแผนแล้ว จากครั้งนึงที่เคยคิดว่าคนเป็นแฟนกัน อีก 1 ปี หรือ 2 ปีข้างหน้า ก็คงยังคบและรู้สึกดีต่อกันอยู่ กลายเป็นว่า ผมให้ความสำคัญกับปัจจุบันมากขึ้น คอยสังเกตุกันและกัน feedback กัน เพื่อให้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของกันและกัน เพื่อที่เราจะยังได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริง ๆ ในปัจจุบัน ไม่ใช่อนาคต หลาย ๆ อย่างพอรู้ว่ามันไม่แน่นอน ผมเลือกที่จะ "ทำทันที" แทนที่จะมัวรอเสียเวลา และมาเสียดายทีหลังว่า "รู้งี้น่าจะทำตั้งแต่ตอนนั้น" และเพราะ "วิถี" นี้ มันทำให้ผม ได้พาตัวเองออกเดินทาง ได้พบเจอผู้คน ได้แลกเปลี่ยนความคิด เหมือนปล่อยให้มันแล่นไปตามจังหวะของชีวิต คอยเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ตราบใดที่เรายังได้ใช้ชีวิตในแบบที่เราชอบอยู่ ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง กลายเป็นอนาคตที่คาดเดาไม่ได้ แต่กลับสนุกและน่าตื่นเต้น สำหรับตัวผมเอง อาจจะไม่รู้อนาคต แต่สำหรับ Empty Space พื้นที่แห่งนี้ ผมกลับมองเห็นอนาคตชัดเจนว่ามันจะต้องเป็นพื้นที่ที่จะช่วยผู้คนได้อีกมากมาย


การเดินทางของเด็กชายหุ่นยนต์

ฉันกำลังค่อย ๆ เรียนรู้ความเป็นมนุษย์ ทีละนิด ทีละนิด ผ่านการเดินทาง และผู้คนมากมายที่ฉันพบเจอ...


0 ความคิดเห็น

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

เรื่องราวที่คุณอาจสนใจ

รำพึง ลำพัง

การค้นหาตัวเอง

เพียงความโดดเดี่ยวกอดเกี่ยวถ้อยคำบางเบาที่แสนจะเปราะบางทางความรู้สึก และไร้ซึ่งความหมายวันคืนล่วงผ่านกวลเวลานำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิต ไม่อาจคาดเดาในทุกสรรพสิ่งเราเปราะบางเกินกว่าถ้อยคำที่โอบกอด

3 วันที่ผ่านมา

ชีวิตที่แล่นไปตามจังหวะ

ความฝันการค้นหาตัวเอง+1

เคยมีคนบอกผมไว้ว่า ชีวิตคนเราต้องมีเป้าหมาย เราต้องทำให้ตัวเองเห็นภาพชัดว่า อีก 3 ปี หรืออีก 5 ปีข้างหน้า เราต้องมีอะไรบ้าง เราต้องเป็นคนแบบไหนบ้าง เอาจริง ๆ นะ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน.. ไม่รู้ว่...

1 ปีที่แล้ว

ฉันอยากมีชีวิตที่ไม่ทำให้ฉันหล่นหายจากตัวเอง

การค้นหาตัวเองความเข้าใจและความเมตตาต่อกัน+1

: ยังจำครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันได้ไหม | มันก็นานมากแล้วนะ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเราคุยอะไรกัน รู้แค่ว่าเธอเคยสดใสกว่านี้ เคยสนุกสุด ๆ ทำไมถึงถามขึ้นมาละ..? : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่คิดถึงละมั้ง | แต่ฉ...

1 ปีที่แล้ว

เรื่องราวที่คุณอาจสนใจ