รำพึง ลำพัง
เพียงความโดดเดี่ยว
กอดเกี่ยวถ้อยคำบางเบาที่แสนจะเปราะบางทางความรู้สึก และไร้ซึ่งความหมาย
วันคืนล่วงผ่าน
กวลเวลานำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิต ไม่อาจคาดเดาในทุกสรรพสิ่ง
เราเปราะบางเกินกว่าถ้อยคำที่โอบกอด
เรื่อง รำพึง ลำพัง โดย กาลครั้งหนึ่ง
เพียงความโดดเดี่ยว
กอดเกี่ยวถ้อยคำบางเบาที่แสนจะเปราะบางทางความรู้สึก และไร้ซึ่งความหมาย
วันคืนล่วงผ่าน
กวลเวลานำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิต ไม่อาจคาดเดาในทุกสรรพสิ่ง
เราเปราะบางเกินกว่าถ้อยคำที่โอบกอด
แตกกระจาย
ให้หมึกหนังสือกวีนิพนธ์หยดปนเปื้อนฉันผู้กลั่นตัวเป็นมุกน้ำค้างค้างบนใบสร้อยอินทนิลที่ชูยอดรอการสะบัดของแส้พายุเพื่อการฟาดโบยอันหนักหน่วงจะพัดฉันลอยคว้างก่อนแตกกระจายเป็นละอองฟุ้งโปรยพรมข้าวเปลือกบน...
ฉันอยากมีชีวิตที่ไม่ทำให้ฉันหล่นหายจากตัวเอง
: ยังจำครั้งสุดท้ายที่เราคุยกันได้ไหม | มันก็นานมากแล้วนะ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเราคุยอะไรกัน รู้แค่ว่าเธอเคยสดใสกว่านี้ เคยสนุกสุด ๆ ทำไมถึงถามขึ้นมาละ..? : ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่คิดถึงละมั้ง | แต่ฉ...
ระยะทาง
ถนนโบราณฝอยฝุ่นลอยคว้างกลางแดดหนาวฉันเดินทางฝ่าความเพพังของกาละเมื่อบางคำนึงลงส้นน้ำหนักย่ำเท้าทางไกลยิ่งหลงลืมลมหายใจทิ้งซากปรักพัง สดับเสียงกลองมโหระทึกกระหน่ำหลังหมอกฝุ่นพร่ามัวเบื้องหน้าก้...
0 ความคิดเห็น
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น