เด็กชายจากหุบตะวัน

ถนนโบราณฝอยฝุ่นลอยคว้างกลางแดดหนาวฉันเดินทางฝ่าความเพพังของกาละเมื่อบางคำนึงลงส้นน้ำหนักย่ำเท้าทางไกลยิ่งหลงลืมลมหายใจทิ้งซากปรักพัง สดับเสียงกลองมโหระทึกกระหน่ำหลังหมอกฝุ่นพร่ามัวเบื้องหน้าก้...

ให้หมึกหนังสือกวีนิพนธ์หยดปนเปื้อนฉันผู้กลั่นตัวเป็นมุกน้ำค้างค้างบนใบสร้อยอินทนิลที่ชูยอดรอการสะบัดของแส้พายุเพื่อการฟาดโบยอันหนักหน่วงจะพัดฉันลอยคว้างก่อนแตกกระจายเป็นละอองฟุ้งโปรยพรมข้าวเปลือกบน...

เบาบาง หมอกความฝันอัญมณีวาวแสงใต้ทุ่งทะเลเกินเอื้อนเอ่ยเหตุผล นามแห่งจิตเหนือสำนึกสดับยินสิ่งใดเล่า นอกจากความเงียบในวิหาร นั่น - ส่ำเสียงของกาละความเจ็บปวดที่ต้องอาศัยยาบรรเทาเรื่องราวขาดวิ่น...

ระบายควันล่องลอย ปะปนอากาศหลุบตา, ล่องไหลในธารภวังค์จาริกลึกไปในดินแดนวิเวกมิทิ้งสิ่งใดไว้ กระทั่งรอยเท้าย่ำย่าง น้ำค้างละลายผลึกน้ำตาผิวปากด้วยท่วงทำนองโบราณของเหล่าพ่อค้าเร่อัดควันคราวสุดท้า...

น้ำตาของฉัน​, หาได้หลั่งแด่แผ่นดิน​ -​ทว่าสำหรับเมล็ดพันธุ์ต่อให้เติบโต​เป็น​วัชพืชความรักของฉัน​, เฉือนแบ่งเป็นชิ้น -​ผลลัพธ์​จากการหารด้วยน้ำหนักของอิสรภาพตาของฉัน​, จับจ้องจุดดับบนดวงอาทิตย์ -​ส...