ท้องฟ้าในวันนั้น...ไม่มีอีกแล้วในวันนี้

ในวันนั้น...ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นวันแรกและวันสุดท้ายที่ได้ถ่ายรูปท้องฟ้าอันแสนสวยงาม เสียงแฟลชจากกล้องมือถือตกรุ่นดังไปทั่วบริเวณ แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยิน ฉันเช็กรูปภาพที่ตั้งใจถ่ายอย่างบรรจง รูปนั้นคือรูปท้องฟ้ายามเย็นที่สวยที่สุดสำหรับเด็ก ม.ต้น ที่เพิ่งเข้าชมรมถ่ายรูปได้ไม่นาน การถ่ายรูปนี้ก็เป็นแบบฝึกหัดที่ครูที่ปรึกษาชมรมได้ให้ไว้ เป็นการถ่ายรูปภาพอะไรก็ได้โดยใช้หลักการของจุดตัด 9 ช่อง และฉันเป็นเด็กที่ชอบดองงานไว้วันสุดท้ายจึงได้แต่ปั่นจักรยานไปรอบ ๆ เพื่อหามุมสวยงามในการถ่ายภาพ อันที่จริงครูคนนั้นเขาไม่ได้กำหนดโจทย์นะ เท่ากับว่าฉันสามารถถ่ายรูปสิ่งของภายในบ้านได้ แต่ความติสท์มันค้ำคอ ดังนั้นฉันจึงตระเวนหามุมถ่ายรูปทั่วหมู่บ้าน จนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ความเหนื่อย ความท้อแท้ และความกลัวส่งงานไม่ทันเริ่มเข้ากัดกินจิตใจ ฉันปั่นจักรยานเข้าข้างริมคลองแล้วถอนหายใจอย่างแรง ใบหน้าก้มลงอย่างเหนื่อยล้า สายตาทอดผ่านจักรยายคันเก่าสู่พื้นถนนลูกรัง ดวงตาที่เศร้าสร้อยเริ่มมีน้ำตาไหลเอ่อมา ทันใดนั้น ก่อนที่น้ำตาจะร่วงหล่น สายลมแห่งฤดูหนาวก็ได้พัดผ่านมา ราวกับว่ากำลังโอบกอดฉันอยู่ ฉันสังเกตเห็นแสงแดดยามเย็นอ่อน ๆ กระทบมาที่มือฉันอย่างอ่อนโยน ฉันจึงหันไปมอง...ท้องฟ้าที่สวยงามที่สุดในชีวิต ฉันหยิบมือถือขึ้นมาทันทีและกดถ่ายด้วยความเร็ว ฉันถ่ายรูปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกือบลืมจุดประสงค์ในการปั่นจักรยานรอบหมู่บ้าน และฉันก็ส่งรูปท้องฟ้านั่นให้ครูที่ปรึกษาชมรม เรื่องราวหลังจากนั้นส่งงานนั้นฉันจำไม่ได้เสียแล้ว แต่สิ่งที่ฉันจำได้และจะไม่มีวันลืมคือความรู้สึกเมื่อมองท้องฟ้าในวันนั้น มันเป็นความรู้สึกของการจากลา ฉันกลับมาที่เดิมเพื่อมองท้องฟ้าเมื่อวาน สิ่งที่ฉันเห็นคือท้องฟ้าที่ไม่เหมือนเคย ลมเย็นที่หายไป และแสงแดดที่มืดบอด ฉันปั่นจักรยานมาจอดตรงนั้นทุกวันและในช่วงเวลาเดียวกัน ภาพท้องฟ้าตรงหน้าก็ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า การจากลากับอะไรบางอย่างที่เราชอบและรักมาก ๆ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไร ก็เหมือนกับชีวิตที่ต้องมีการจากลา มันเศร้านะและก็เศร้ามาก ๆ ด้วย แต่...มันคือเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ เหมือนกับการสั่งกาแฟตอนเช้าในทุกวัน นั่นแหละคือการจากลา สิ่งที่ฉันพลาดที่สุดในวันนั้นคือ การพูดคุยกับท้องฟ้า การเล่าเรื่องราวประจำวัน การบอกของกินที่ชอบ บอกความรู้สึกในใจ และบอกลากันอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรีบ สุดท้ายก็จากลากันด้วยรอยยิ้มอย่างสงบ ฟังดูแปลกใช่ไหมล่ะคนอะไรพูดกับท้องฟ้า แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้ตระหนักเลยว่าท้องฟ้าในวันนั้น...จะไม่มีอีกแล้วในวันนี้