เมื่อความตายจับมือกับผม

ความตายเข้ามาหาผมแบบไม่เคยบอกล่วงหน้า มันมักจะมาในวันที่ทุกอย่างดูปกติที่สุด วันที่ผมคิดว่าชีวิตอาจจะยังปลอดภัย แต่จริง ๆ แล้วมันไม่เคยปลอดภัยเลยสักวัน ครั้งแรกที่ผมเห็นความตายจริง ๆ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรู้สึกอะไร มันเหมือนมีบางอย่างในอกหายไปเฉียบพลัน ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่ภาพ แต่มันเป็น “ช่องว่าง” ช่องว่างที่ผมไม่รู้จะเติมยังไง เพราะสิ่งที่เคยอยู่ตรงนั้น…มันไม่มีให้กลับไปหยิบอีกแล้ว ความตายสอนผมว่า เวลาไม่ใช่ของเรา ความตายไม่ได้อยู่ในห้วงของเวลา และคนที่ผมรักก็ไม่ใช่ของผมเช่นกัน ผมมีโอกาสแค่ชั่วครู่หนึ่งเท่านั้น สำหรับทุกสิ่ง แค่เพียงชั่วครู่หนึ่ง หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ถูกดึงกลับไปยังที่ของมัน โดยที่ผมไม่มีสิทธิ์คัดค้านแม้แต่นิดเดียว ผมเคยคิดว่าความตายเป็นเรื่องไกลตัว แต่ความจริงคือ มันเดินตามหลังผมมาตลอด ถ้าเห็นทันก็รู้ว่ามันนั่งมองผมอยู่ แบบไร้ความรู้สึก ไม่ใช่เย็นชา แต่ไม่โกรธ ไม่รัก ไม่เกลียด ความตายก็เป็นของมันอย่างนั้น แต่บางทีก็ใกล้มากจนลมหายใจผมแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ใกล้จนผมเริ่มมองเห็นว่าชีวิตมันเปราะบาง ขนาดแค่เสี้ยววินาที ทุกอย่างก็ดับลงได้ง่ายราวกับเปลวไฟเล็ก ๆ โดนลมพัด ก็ดับ เหมือนผมเดินออกจากบ้านแค่หกวินาที บางสิ่งบางอย่างที่ผมไม่อาจรู้ ก็ถูกความตายเอาไปอย่างกับพวกลักขโมย เอาไปโดยไม่คิดจะบอกกล่าว ถ้าเขาเป็นคน ผมจะด่าเขาว่าเขามันขี้ขโมย มันก็แค่มุมมองหนึ่งเท่านั้น ผมไม่ได้กลัวความตายหรอก แต่ผมกลัวความเงียบหลังจากนั้นมากกว่า เงียบแบบที่เสียงหัวใจตัวเองยังดังเกินไป เงียบแบบที่ทุกความทรงจำวนกลับมาแทงผมซ้ำ เงียบแบบที่บอกผมว่า “นี่คือความจริงที่คุณหลีกไม่ได้นะ” สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บที่สุดไม่ใช่ความตาย แต่เป็นความต่อเนื่องของชีวิตหลังจากนั้น วันที่ผมยังต้องเดินต่อ ยังต้องกิน ยังต้องหายใจ ทั้งที่ผมรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างถูกตัดออกไปจากตัวตลอดกาล โลกยังคงหมุนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ผมกลับตั้งคำถามกับตัวเองว่า “แล้วผมจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้ยังไงในเมื่อมันไม่มีสิ่งนั้นแล้ว?” ความตายสอนให้ผมยอมรับว่าผมไม่มีทางแข็งแกร่งได้ตลอดเวลา ผมเป็นเพียงคนหนึ่งที่โง่เง่าในเรื่องของการปล่อยวาง ผูกพันกับทุกอย่างมากเกินไป เก็บทุกความรู้สึกแม้รู้ว่ามันจะกลายเป็นแผล แต่ผมก็ยังเก็บ เพราะนั่นคือวิธีที่ผมรักโลกใบนี้ ถึงมันจะทำให้ผมเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม และสุดท้ายมันสอนผมว่า สิ่งที่หายไปจะไม่กลับมา แต่สิ่งที่อยู่ต่อจะเปลี่ยนผมไปเรื่อย ๆ ผมจะไม่ใช่คนเดิมอีก ไม่ใช่เพราะผมอยากเปลี่ยน แต่เพราะผมสูญเสียอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันได้คืน นั่นแหละคือบทเรียนที่ความตายมอบให้ผม เรียบง่าย แต่หนักหนา เงียบงัน แต่ดังอยู่ข้างในไม่เคยหยุด มันสอนผมโดยไม่เคยพูดสักคำ และผมก็ไม่มีวันลืมมันได้เลย