อยู่ได้แล้ว(หรอ)

เคยมั้ย เคยเลิกกับใครสักคนทั้งที่ยังรักมากๆ แรกๆอยู่ไม่ได้หรอก พออยู่ไปสักพักก็เริ่มชิน แล้วบอกตัวเองว่า “ไม่มีเธอ เราก็อยู่ได้หนิ”

คำพูดนี้ออกมาจากปากคนที่ถูกบอกเลิก ทั้งที่เคยรักสุดหัวใจ

เราใช้ชีวิตโดยที่นึกถึงเขาบ้างเป็นบางครั้ง ทำในสิ่งที่เคยชอบทำด้วยกัน ชอบเอาคำพูดที่เขาชอบพูดมาใช้บ้าง… ตอนนั้นคิดว่าปกติ อาจจะติดมาจนชิน พยายามปรับในสิ่งนี้เท่าไหร่ ก็ยิ่งเหมือนหลอกตัวเองเข้าทุกวันว่า “อยู่ได้แล้ว”

จนได้ไปที่ที่นึงในเชียงใหม่ เรายังเล่าเรื่องของเขาให้คนบางคนฟัง ยังนึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลา จนตอนนั้นคิดได้ว่า “นี่เรายังคิดถึงเธออยู่อีกหรอ ผ่านมานานแล้วนะ” แต่ก็ยังไม่ได้คิดว่าตัวเองยังรักเขาอยู่

เราใช้ชีวิตต่อจากวันนั้นมาได้แค่ 2 สัปดาห์ จนถึงวันนี้ ได้ไปเห็นไฮไลท์สตอรี่ของคนรู้จักคนนึง เขาลงสตอรี่ไปภูกระดึง ลงว่า “ที่เคยบอกจะมาด้วยกัน เรามากับเพื่อนๆแล้วนะ” เราอ่านจบ น้ำตาเราไหลไม่หยุดเลยด้วยซ้ำ วันนี้เราเข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมาเราไม่ได้อยู่ได้เลย เราหลอกตัวเองมาตลอดว่า “อยู่ได้แล้ว” ทั้งที่จริงๆเรายังคิดถึง ยังทำในสิ่งที่เคยอยากทำด้วยกัน ยังพูดถึงเขาอยู่บ่อยๆ น้ำที่ไหลออกมาไม่หยุด มันทำให้เรารู้สึกสมเพชตัวเองที่สุด เขาเดินหน้าก้าวไปไกลมากแล้ว แต่ตรงนี้ยังมีแค่เราที่ยังอยู่ไม่ไปไหน ยังรักและคิดถึงอยู่ตลอด

จากนี้ไป เราภาวนาให้เธอหายไปจากใจเรา เราไม่อยากรักเธอแล้ว การรักเธอมันทำให้เราเจ็บ